یک کارشناس حوزه انرژی در گفت‌وگو با کرونومی:
تاثیر کرونا در مصرف آب کشور «یک درصد» است

یک کارشناس حوزه انرژی گفت: طبق آمارهای موجود، بیشترین سهم مصرف آب کشور، در بخش کشاورزی است که ریشه در فرهنگ کشت و کار «غرق‌آبی» دارد. 3 تا 4 درصد مصرف آب کشور در بخش صنعت و زیر 6 درصد مصرف، در بخش آب شرب و بهداشتی است؛ بنابراین حداکثر تاثیر کرونا در مصرف آب کل کشور، کمتر از یک درصد خواهد بود.

  • کد خبر: 1312
  • نسخه چاپی
  • تاریخ خبر: يکشنبه 14 دی 1399 - 10:05

دکتر مسعود سرپاک در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی و پایش آثار اقتصادی کرونا گفت: انرژی‌های آب، گاز و برق در حقیقت زیرساختِ زیرساخت‌ها هستند و کارکردی مهمتر از یک زیرساخت دارند. از این رو بروز بحرانی چون کرونا به عنوان یک تهدید در بحث انرژی اهمیت بسیاری دارد.

او ادامه داد: پیش از آن که بخواهیم بگوییم کرونا در بحث انرژی و مصارف خانگی یا صنعتی تاثیری داشته یا خیر باید بگوییم در ایران شیوه و عادات مصرف به یک نقطه ضعف تبدیل شده است. باید بدانیم قبل از شروع کرونا هم ما با چالش‌های هدررفت انرژی مواجه بوده‌ایم فقط کرونا بیش از گذشته توجه‌ را به این معضل جلب کرده است.

این کارشناس افزود: برای نمونه وقتی از افزایش مصرف آب به دلیل افزایش شست‌وشو و رعایت پروتکل‌های بهداشتی صحبت می‌شود، باید به این سوال پاسخ دهیم که آیا کرونا روی مصرف آب در شرایط پیک مصرف تاثیر داشته است؟ جواب مثبت است و مصارفی چون شستشوی دست و صورت، استحمام، شستشوی چندباره لباس و هر آنچه‌ با محیط خارج از خانه در ارتباط بوده در زمان پیک مصرف افزایش چشمگیر داشته است. این امر باعث کم فشاری در شبکه آب‌رسانی شده و اغلب مردم، این واقعه را به عینه دیده‌اند و در بسیاری از نقاط، کم فشاری آب محرز بوده است؛ به همین دلیل تامین آب به میزان مورد نیاز در زمان پیک به یک دغدغه تبدیل شد؛ لکن با تلاش‌های کارشناسان و تنظیمات تکمیلی، با قطعی گسترده آب مواجه نشدیم.
 

سهم تولید انرژی برق از آب ناچیز است

او در رابطه با سهم تولید انرژی برق از انرژی پتانسیل آب در پیک مصرف برق گفت: به طور میانگین تامین انرژی برق از آب سدها، در پیک تابستان، بین 10 تا 15 درصد بوده؛ اما سهم تولید سالانه انرژی برق از انرژی پتانسیل آب، به طور میانگین و در طول یک سال، به مراتب کمتر است.  در سال جاری دو اثر در پیک مصرف آب، یکی به دلیل گرمای تابستان و دیگری کرونا، بروز کرد. حال این سوال به ذهن می‌رسد که آیا صرفا باید بر اساس پیک مصرف امسال، برای 1400 برنامه ریزی کرد؟ در حالی که عموما، پیش‌بینی‌ها و برنامه‌ریزی‌ها و معیار طراحی برای هر گونه خدمات رسانی، بر اساس پیک مصرف، مرسوم نیست.

سرپاک ادامه داد: باید میانگین مصرف را درنظر گرفت و بر اساس تخمین و برآوردها و بر اساس آنچه تاکنون از مصرف انرژی و آب می دانیم، برنامه‌ریزی کنیم. حداکثر تاثیر کرونا در مصرف آب بهداشتی، به طور متوسط در کشور ما زیر یک درصد بوده است.

 

بیشتر بخوانید

به گفته سرپاک اینکه کرونا تاثیری یک درصدی در اتلاف در حوزه آب داشته شاید در ابتدا عدد کوچکی به نظر برسد؛ اما با توجه به هزینه تولید آب بهداشتی، رقم قابل توجهی است. حال با ادامه بحران کرونا تا اواسط سال 1400، و تداوم این افزایش مصرف، نیازمند برنامه ریزی های دقیق مطابق مختصات کنونی و پارامترهای واقعی هستیم.

او ادامه داد: اگر بخواهیم تاثیر کرونا را بیش از این مقدار در نظر بگیریم، اتلاف انرژی و هزینه بسیاری خواهیم داشت و اگر اثر کرونا را نادیده بگیریم به چالش تامین در زمان پیک مصرف برخواهیم خورد! واقعیت این است که کرونا تاثیر عمیقی در روش و مصرف مردم، گذاشته و این تاثیر، الگوی مصرف جدیدی را شکل داده که نیاز به توجه جدی دارد. بنابراین ممکن است افزایش مصرف آب که ناشی از کرونا بوده حتی با وجود برطرف شدن بیماری کرونا، تا حدودی ادامه داشته باشد
 

اهمیت بازگشت آب به چرخه مصرف

این کارشناس حوزه انرژي به بیان یکی از راهکارهای متداول در دنیا پرداخت و گفت: یکی از مواردی که خوب است مجلس و دولت در بحث آب، بیشتر به آن توجه کنند ایجاد ساختار بازگشت و چرخه آب مصرفی است، زیرا درصد قابل توجهی از آب مصرفی قابلیت بازگشت دارد. برای نمونه در ایالت کالیفرنیا و طبق گفته شهردار لس‌آنجلس، حدود 90 درصد آب مصرفی به چرخه، بازگشت داده می‌شود؛ در حالی که این ایالت در کنار دریا واقع است و با کمبود آب خام، مواجه نیست؛ اما موضوع بازگشت آب به چرخه مصرف به طور جدی پیگیری شده است. حال در ایران اگر بتوانیم فقط 50 درصد از آب بهداشتی مصرفی را مجددا به چرخه بازگردانیم، بسیاری از مشکلات ناشی از کم آبی را رفع خواهیم کرد و یک درصد تاثیر کرونا بلا اثر خواهد شد.
 

انتقاد از طرح مجانی کردن هزینه انرژی

او افزود: برای اصلاح الگوی مصرف به یک طرح مطابق با پارامترهای واقعی نیاز داریم که در این بین طرح مجانی کردن هزینه انرژی برای خانواده های کم مصرف، آرزوی دور و درازی است و نتیجه آن چند سال بعد مشخص می‌شود و متضرر اصلی آن هم خود مردم خواهند بود. اخیرا این طرح در مجلس هم بررسی و مورد تردیدهای جدی قرار گرفته است. یکی از سوالات مطرح این است که چرا مصارف زیر 100 کیلوواتساعت، کم مصرف شناخته شده و دقیقا در ایران شامل چه کسانی می‌شود؟ یا در عمل، یک مصرف کننده عادی، که هم اکنون از لامپ‌ها و وسایل برقی کم مصرف استفاده می‌کند، چقدر میتواند بیش از این کاهش مصرف داشته باشد تا موجب تشویق وی شود؟ .شائبه دیگری هم هست که احتمالا دو گروه دیگر هم از این تصمیم، منفعت ببرند. یکی صاحبان خانه‌های ویلایی خارج از شهرها که در آن سکونت دائمی ندارند و مصرف بسیار کمی در سال خواهند داشت که یک امر طبیعی است و یکی افرادی که تلفات غیر فنی در شبکه ایجاد می‌کنند و با نشان دادن مجازی رقم کنتورها به زیر 100 کیلوواتساعت، عملا کار بازرسی‌ها و کشف فساد را دشوارتر خواهند کرد.

ارسال دیدگاه ها

پیغام شما با موفقیت ارسال شد
کاراکترهای باقی مانده : ( 1000) حرف