شش ویژگی دولت‌های تاب آور در برابر کرونا

پژوهشگران مرکز مشاوره بین المللی بوستون( BCG )در مقاله ای تحلیلی به بررسی ویژگی‌های دولت های تاب آور در برابر بحران ها با تاکید بر همه گیری کووید 19 پرداخته اند و شش ویژگی مهم تاب آوری دولت ها در مواجهه با بحران فراگیری نظیر کرونا را احتیاط، پایداری، افزونگی،تنوع، سازگاری و ثبات برشمرده اند.

  • کد خبر: 3659
  • نسخه چاپی
  • تاریخ خبر: يکشنبه 28 شهريور 1400 - 11:01

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و پایش آثار اقتصادی کرونا(کرونومی)، به نقل از بی.سی.جی(BCG) ، بحران همه ‏گیری کووید19 بر اهمیت تقویت تاب ‏آوری دولت ها  افزود.  تاب ‏آوری دولت‏ ها از طریق ظرفیت جذب شوک ‏ها، میزان سازگاری و سپس توان رشد سریع در محیط تغییر یافته، مشخص می‏ شود.  دولت‏ ها می‏ باید به وقایع 18 ماه گذشته به عنوان تجربه‏ ای ارزنده برای تقویت تاب‏ آوری خود توجه کنند. بدون شک، همه ‏گیری(پاندمی)، بخش ‏های خصوصی را نیز درگیر کرده که در این میان بسیاری از بنگاه‏ ها توانایی سازگاری با محیط جدید را به خوبی از خود نشان داده ‏اند. اما مشابه بخش خصوصی، تاب‏ آوری برای سازمان‏ های بخش عمومی هم مهم و حتی حیاتی‏ تر است.
 

ویژگی دولت های تاب آور

پژوهشگران در این مقاله بر مبنای مطالعات صورت گرفته، شش ویژگی دولت های تاب آور را برشمرده اند:

احتیاط: احتیاط، توانایی دولت ها در پیش بینی و آماده سازی سناریوهای مختلف بر اساس میزان احتمال بروز اتفاقات و وقایع گوناگون است. دولت ها می توانند این ویژگی را با انجام سناریوسازی و تمرینات برای شناسایی رویدادهای با احتمال زیاد و کم، تقویت کنند. این فرآیند شناسایی ریسک، باید با به کارگیری متخصصان داخلی و خارجی از حوزه های گوناگون، از جمله بهداشت، اقتصاد، ژئوپلیتیک، علوم و جامعه شناسی باشد. اقدامات مدیریت ریسک باید در تمام سطوح دولتی، از دفاتر رئیس جمهور یا نخست وزیر گرفته تا دفاتر وزیران یا کابینه و تا سطح ایالتی و محلی انجام شود. دولت های مرکزی همچنین باید همکاری و شفافیت را در تمام سطوح بخش عمومی تشویق کنند.

پایداری: پایداری، اطمینان از اتصال اجزای یک سیستم به منظور جلوگیری از تبدیل خطر به تهدیدهای سیستماتیک برای افراد است. دولتها به عنوان سیستم های پیچیده با هزاران بازیگر در چندین سازمان مختلف در ارتباط هستند و می توانند از یکپارچگی و وابستگی متقابل بین اجزاء سود ببرند. با این حال، در چنین سیستم هایی، ممکن است شوک ها یا اختلالات به سرعت در سراسر سیستم به روش هایی که پیش بینی آنها دشوار است، پخش شود. هنگامی که خطر شکست مولفه ها توسط طراحی درست، مهار شود، دولت ها بهتر می توانند در برابر شوک ها مقاومت کنند.

افزونگی: افزونگی شامل ایجاد ضربه گیرها یا بافرهایی برای محافظت در برابر شوک های غیرمنتظره است. دولت هایی که این ظرفیت گسترده را در زمینه هایی مانند فناوری اطلاعات، زیرساخت ها، انرژی و عملیات ایجاد می کنند- از جمله ذخیره اضطراری، به عنوان مثال، مواد غذایی، تجهیزات پزشکی و ابزارهای ارتباطی و همچنین برنامه هایی برای گسترش حمل و نقل عمومی و راه حل های مسکن برای افراد آواره - موقعیت بهتری برای پاسخگویی به شوک ها، اعم از محلی یا سیستماتیک خواهند داشت. ایجاد افزونگی در سیستم ها می تواند برای دولت ها چالش برانگیز باشد، زیرا تقریباً همیشه در برابر کارآمدی هزینه ها با فشارهایی هم مواجه هستند. این امر می تواند منجر به «بهینه سازی بیش از حد» شود، که در آن دولت توانایی چندانی برای افزایش ظرفیت موردنیاز نداشته باشد. با توجه به این فشارها، دولت ها باید توسعه افزونگی را به یک هدف صریح تبدیل کنند و آن هدف را به طور گسترده در سراسر سازمان های خود اعلام کنند. این امر می تواند به تغییر ذهنیت نیروی کار آنها کمک کرده و میزان تصمیمات کوته بینانه را برای بهینه سازی بیش از حد سیستم ها، ظرفیت ها و هزینه ها محدود کند. دولت ها نیز باید این موضوع را به طور واضح به مردم اعلام کنند و توضیح دهند که چرا افزونگی مهم است و در کجا سرمایه گذاری هایی با ظرفیت مازاد انجام شده است. این امر مانع از آن می شود که چنین سرمایه گذاری هایی در نهایت به عنوان اتلاف توصیف شوند و احتمال ضربات سیاسی از سوی شهروندان و دیگران به دولت را به حداقل رساند.

تنوع: دولت هایی با عملیات متنوع در زمینه هایی مانند استعدادها، امکانات و انواع قراردادها هنگام پاسخ به بحران، گزینه های متنوعی دارند. اما تاب آوری فقط در پاسخگویی خوب به بحران ها نیست بلکه در مورد سازگاری مداوم بین عملیات هم است. در حالی که لازم است دولت ها مجموعهای متنوع از مهارتها را در کل سازمان های خود پرورش دهند در عین حال بهتر است استفاده مستقیم از افراد فوق متخصص را در نیروی کار خود به حداقل برسانند. وجود افراد فوق متخصص در مجموعه ای محدود از وظایف یا فرایندها، توانایی کارکنان را برای انجام وظایف دیگر در هنگام بروز بحران و امکان تنوع بخشی به مکانیسم های پاسخگویی یک سازمان را فراتر از ظرفیت عملیاتی، کاهش می دهد. سازگاری با محیط های در حال تغییر سریع، نیاز به مجموعه وسیعی از راه حل های نوظهور دارد که از میان آنها می توان انتخاب و تقویت کرد و تنوع چنین راه حل هایی به ناهمگونی زمینهای افراد، ایده ها و مجموعه مهارت ها بستگی دارد.

سازگاری: سازگاری به توانایی یک سیستم برای سازگاری سریع با شرایط جدید اشاره دارد. دولت های تاب آور می توانند برنامه ها و خط مشی ها را به سرعت تنظیم کنند، منابع را در جایی که مورد نیاز است مستقر کرده و در مواقع لزوم به سرعت مقیاس بندی کنند. به طور خلاصه، دولت های سازگار باید بتوانند عمدا آنچه را که طبیعت انتخاب می کند از طریق ایجاد تغییرات، انجام آزمایش ها و تقویت موفقیت ها، دنبال کنند.

ثبات: ثبات عبارت است از همسویی اهداف و فعالیت های دولت با سیستم های اقتصادی یا اجتماعی وسیع تری که در آن زندگی می کنند. نهادهای دولتی به طور جداگانه در سیستم گسترده تری از دولت قرار دارند. دولت فعال در اقتصاد و جامعه یک کشور، به نوبه خود در ارتباط با اقتصاد و جامعه جهانی و همچنین محیط طبیعی نیز هست. همه این موارد برای سازمان های دولتی بسیار مهم هستند تا از هماهنگی میان اهداف بلند مدت خود در رابطه با تاب آوری با اهداف سیستم های وسیع تری که در آن فعالیت می کنند، اطمینان حاصل کنند. ایجاد همسویی در دولت مستلزم یافتن فرصت هایی برای همکاری های برد-برد بین سازمان های گوناگون دولتی است. در صورت بروز بحران، دولت ها می توانند به سرعت تیمی کارآمد از وزارتخانه ها یا ادارات را جمع آوری کنند تا بتوانند واکنش ها را مدیریت و هدایت کنند. دولت های مرکزی همچنین باید با رهبران شهرهای بزرگ که بسیاری از آنها به طور گسترده برای تعدادی از شوک های احتمالی مطالعه کرده و آماده شده اند نیز، هماهنگ و همسو شوند.

 

پنج قدم برای ایجاد تاب آوری دولت

رهبران دولت معمولا زمان و انرژی خود را برای بهبود سیاست ها، برنامه ها و فرایندها با هدف ارائه حداکثر ارزش به مردم، صرف می کنند. اما بسیاری وقت کافی را برای اندیشیدن در مورد تاب آوری ندارند. دولتها اکنون فرصتی برای ارزیابی توانایی سازمان های خود در جذب شوک ها، درس گرفتن از عملکرد آنها در دوران همه گیری و ایجاد ظرفیت بیشتر دارند، تا بتوانند در مواجهه با اختلالات جدید رشد کنند. این مرحله پنج مرحله اساسی دارد:

 ارزیابی تاب آوری: دولتها باید سطح کلی تاب آوری خود را تعیین کرده و مهمترین شکاف ها را مشخص کنند.

تدوین نقشه راه تاب آوری: با درک اینکه در چه مواردی نیاز به اقدام است، دولتها می توانند طرحی را برای چگونگی تقویت تاب آوری تهیده کنند که شامل اولویت بندی ابتکارات عملی و مبتنی بر حکمرانی شفاف باشد.

یکپارچگی تاب آوری در مناطق بحرانی: بر اساس نقشه راه، دولت می تواند تعدادی از اقدامات با اولویت بالا را آغاز کرده و شروع به کسب بُردهای اولیه کند.

گسترش تاب آوری در سراسر دولت: با نیل به موفقیت های اولیه در حوزه کسب توان تاب آوری، دولت ها می توانند ابتکارات و اقدامات جدید را به طور گسترده تری در کلیه سازمان های خود پیش ببرند.

فراتر از تسکین شرایط، آینده را تصویرسازی کنید: در حالی که تاب آوری به بقا و سازگاری نیاز دارد، شتابدهی به تخریب خلاق برای تبدیل دولت ها به ماشین های تصورپرداز ضروری است، سازمان هایی که می توانند از قدرت تخیل برای بازتعریف هنر شکوفایی در شرایط جدید در حال پیشرفت سریع استفاده کنند.

 فایل پی. دی.اف این مقاله در انتهای این گزارش قابل دریافت است.

 بیشتر بخوانید

دریافت فایلdownlod

ارسال دیدگاه ها

پیغام شما با موفقیت ارسال شد
کاراکترهای باقی مانده : ( 1000) حرف